Texte à méditer :  L'alcool est un ennemi, fuir l'ennemi est lâche...  Tonton Kpun
 
Recherche
Recherche
Informatique
Loisirs
Visites

 567221 visiteurs

 3 visiteurs en ligne

Recherche
Recherche
Blog test - Billets des amis

Corrupted Delights


Aural And Visual Oddities For The Psychologically Impaired


Michael O'Shea - s/t"

                                    
 O μυθος θελει τον Bruce Gilbert και τον Graham Lewis των Wire να βολταρουν Λονδιναρα το 1980 και να πετυχαινουν στο δρομο τον Michael O'Shea, εναν εκκεντρικο μουσικο του δρομου να κοπαναει μια 17χορδη ιδιοκατασκευη απο καδρονι πορτας, με ηχο που προσεγγιζει τοσο το σιταρ, οσο και το σαντουρι. Η προταση για αλμπουμ επεσε αμεσως, αλλα ο O'Shea εμφανιστηκε στη Dome Records μετα απο δυο χρονια, επειδη τοτε του το υπαγορευσε το ζωδιο του. Τετοιος τυπος.
 Θα ηθελα ολα τα παραπανω να ισχυουν, αλλα ακομα και αν ειναι μερος της post punk μυθιστοριας, δεν με ενοχλει. Μου αρκει που η Allchival επανακυκλοφορησε το μοναδικο δισκο του O'Shea, ενα δισκο που δεν ειχα ακουσει μεχρι τωρα αλλα ουτε και αντιστοιχο του, ομως για να συνεννοηθουμε πρεπει να φερω στην κουβεντα τη μοναχικοτητα του Durutti Column και την αυρα του Laraaji.

 One of the most singular and obscure record of the 80s, finds new life and audience thanks to this essential reissue. Michael O'Shea was an Irish busker that roamed the planet with his self-built instrument and was found by Gilbert and Lewis of the Wire fame. They proposed a deal and the rest is history. A really concealed one that messes up our fixed ideas about the post punk era and its sound.

Michael O'Shea LP (Allchival - 2019)

Lire la suite Lire la suite

Michael O'Shea - s/t"

                                    
 O μυθος θελει τον Bruce Gilbert και τον Graham Lewis των Wire να βολταρουν Λονδιναρα το 1980 και να πετυχαινουν στο δρομο τον Michael O'Shea, εναν εκκεντρικο μουσικο του δρομου να κοπαναει μια 17χορδη ιδιοκατασκευη απο καδρονι πορτας, με ηχο που προσεγγιζει τοσο το σιταρ, οσο και το σαντουρι. Η προταση για αλμπουμ επεσε αμεσως, αλλα ο O'Shea εμφανιστηκε στη Dome Records μετα απο δυο χρονια, επειδη τοτε του το υπαγορευσε το ζωδιο του. Τετοιος τυπος.
 Θα ηθελα ολα τα παραπανω να ισχυουν, αλλα ακομα και αν ειναι μερος της post punk μυθιστοριας, δεν με ενοχλει. Μου αρκει που η Allchival επανακυκλοφορησε το μοναδικο δισκο του O'Shea, ενα δισκο που δεν ειχα ακουσει μεχρι τωρα αλλα ουτε και αντιστοιχο του, ομως για να συνεννοηθουμε πρεπει να φερω στην κουβεντα τη μοναχικοτητα του Durutti Column και την αυρα του Laraaji.

 One of the most singular and obscure record of the 80s, finds new life and audience thanks to this essential reissue. Michael O'Shea was an Irish busker that roamed the planet with his self-built instrument and was found by Gilbert and Lewis of the Wire fame. They proposed a deal and the rest is history. A really concealed one that messes up our fixed ideas about the post punk era and its sound.

Michael O'Shea LP (Allchival - 2019)

Fermer Fermer

(18/02/2019 @ 15:35)
Presidiomodelo - Внутренняя Империя"

 Τυχαια ανακαλυψη απο τα τρισβαθα του Bandcamp. Το νεοσυστατο τριο των Presidiomodelo καταγεται απο τη Σιβηρια, με το Inner Empire να αποδιδει ηχητικα τις αχανεις εκτασεις και τον παγετο της Βορειας Ασιας. Το album συνδεει χωρις εμφανεις κοπτοραπτικες, field recordings υπαιθρου και διακριτικο αυτοσχεδιασμο, αναμεσα απο τελετουργικα περασματα σαμανικων προθεσεων.  Ο Chris Watson θα νιωσει περηφανος, ο Thomas Köner θα ζηλεψει, οι Fossil Aerosol Mining Project θα προτεινουν συνεργασια.

2018 keeps on giving great records, so if you're into Zoviet France, Thuja, K-Space, Alchemy of the 21st Century or you just wanna listen to Siberian ritual ambient, check this one out immediately. 

Внутренняя Империя CS (NKT - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Presidiomodelo - Внутренняя Империя"

 Τυχαια ανακαλυψη απο τα τρισβαθα του Bandcamp. Το νεοσυστατο τριο των Presidiomodelo καταγεται απο τη Σιβηρια, με το Inner Empire να αποδιδει ηχητικα τις αχανεις εκτασεις και τον παγετο της Βορειας Ασιας. Το album συνδεει χωρις εμφανεις κοπτοραπτικες, field recordings υπαιθρου και διακριτικο αυτοσχεδιασμο, αναμεσα απο τελετουργικα περασματα σαμανικων προθεσεων.  Ο Chris Watson θα νιωσει περηφανος, ο Thomas Köner θα ζηλεψει, οι Fossil Aerosol Mining Project θα προτεινουν συνεργασια.

2018 keeps on giving great records, so if you're into Zoviet France, Thuja, K-Space, Alchemy of the 21st Century or you just wanna listen to Siberian ritual ambient, check this one out immediately. 

Внутренняя Империя CS (NKT - 2018)

Fermer Fermer

(16/02/2019 @ 14:45)
Controlled Death - Journey Through A Dead Body / Deathwish Tapes 1-3"

 Απαυγασμα πεθαμενατζιλας απο το τελευταιο project του Masonna της καρδιας μας. Ο Maso Yamazaki διαλεγει το πιο καυλωτικα τιποτενιο ονομα της χιλιετηριδας για να μας μαυρισει τη ψυχη με 2.5 ωρες πρωτογενους death industrial. Σε περιπτωση που φανταζεστε κατι παραπανω απο ενα προσκυνημα στον ταφο του Atrax Morgue με αποσκελετωμενη δομη και περιστασιακα black φωνητικα, μην μπειτε στον κοπο. Μπομπα.

 After the deluge of Atrax Morgue reissues, it was a matter of time to see Corbelli's influence spread once again, this time all over the newer generation of artists and listeners. Of course, Maso Yamazaki is a living legend, but his latest project, Controlled Death, feels like a rejuvenating move. I dare to say an enthusiastic one. Even if it's morbid as fuck.
 These two albums don't stray from the Slaughter Productions recipe, especially the Deathwish Tapes, which was recorded straight to tape with no overdubs. Masonna now uses sparingly a newfound black metal howl instead of his usual shrieks, but stays within well-defined death industrial parameters. On the other hand, Journey Through A Dead Body is not a nod to TG as its title suggests, but rather an autonomous entity that may has some borrowed limbs, but its voice is entirely singular.

(Urashima - 2019)

Lire la suite Lire la suite

Controlled Death - Journey Through A Dead Body / Deathwish Tapes 1-3"

 Απαυγασμα πεθαμενατζιλας απο το τελευταιο project του Masonna της καρδιας μας. Ο Maso Yamazaki διαλεγει το πιο καυλωτικα τιποτενιο ονομα της χιλιετηριδας για να μας μαυρισει τη ψυχη με 2.5 ωρες πρωτογενους death industrial. Σε περιπτωση που φανταζεστε κατι παραπανω απο ενα προσκυνημα στον ταφο του Atrax Morgue με αποσκελετωμενη δομη και περιστασιακα black φωνητικα, μην μπειτε στον κοπο. Μπομπα.

 After the deluge of Atrax Morgue reissues, it was a matter of time to see Corbelli's influence spread once again, this time all over the newer generation of artists and listeners. Of course, Maso Yamazaki is a living legend, but his latest project, Controlled Death, feels like a rejuvenating move. I dare to say an enthusiastic one. Even if it's morbid as fuck.
 These two albums don't stray from the Slaughter Productions recipe, especially the Deathwish Tapes, which was recorded straight to tape with no overdubs. Masonna now uses sparingly a newfound black metal howl instead of his usual shrieks, but stays within well-defined death industrial parameters. On the other hand, Journey Through A Dead Body is not a nod to TG as its title suggests, but rather an autonomous entity that may has some borrowed limbs, but its voice is entirely singular.

(Urashima - 2019)

Fermer Fermer

(30/01/2019 @ 14:33)
ZK - Isilo"

 Με τα εχεγγυα του Sam McKinley, η πρωτοεμφανιζομενη Πολωνη Zuzanna Kuzmicka υπογραφει γεματη αυτοπεποιθηση με τα αρχικα της, χωρις να κουραζει με αναφορες σε 70ς ταινιες των 2 seeders. Το Isilo στεκεται γερα στα ποδια του. Δεν χρειαζεται conceptual πατεριτσες.
 Τα δυο δεκαλεπτα κομματια της κασετας δινουν την εντυπωση πως τα ηχεια σου ειναι εκτος φασης, με περιεργη διαταξη των συμβαντων στη στερεοφωνικη εικονα. Στην αρχη αυτο το εφε ηταν καπως ενοχλητικο, μεχρι το σημειο που καταλαβα πως η ΖΚ αντιστρεφει οσα ξερουμε για το ΗΝW. Αντι να συνθετει σιγα-σιγα ενα απορθητο wall, προτιμαει να παιζει με τα απομειναρια του. Το δευτερο κομματι εχει πιο πυκνη συσταση και ρολαρει γρηγοροτερα, αλλα εξακολουθει να μοιαζει με τη φασματικη απεικονιση του ειδους και οχι με τα τσιμεντα του κιλου. Αψογη.

 If you take Isilo at face level, you come across a great performed HNW album, with a few surprising detours off the beaten track. But if you look closely at this textured beauty, you realize that it's actually a pure distillation of your favorite harsh noise sounds, tightly crammed inside a box, in a way that the air between them crackles in their slightest movement.

Isilo CS (Lake Shark Harsh Noise - 2018)

Lire la suite Lire la suite

ZK - Isilo"

 Με τα εχεγγυα του Sam McKinley, η πρωτοεμφανιζομενη Πολωνη Zuzanna Kuzmicka υπογραφει γεματη αυτοπεποιθηση με τα αρχικα της, χωρις να κουραζει με αναφορες σε 70ς ταινιες των 2 seeders. Το Isilo στεκεται γερα στα ποδια του. Δεν χρειαζεται conceptual πατεριτσες.
 Τα δυο δεκαλεπτα κομματια της κασετας δινουν την εντυπωση πως τα ηχεια σου ειναι εκτος φασης, με περιεργη διαταξη των συμβαντων στη στερεοφωνικη εικονα. Στην αρχη αυτο το εφε ηταν καπως ενοχλητικο, μεχρι το σημειο που καταλαβα πως η ΖΚ αντιστρεφει οσα ξερουμε για το ΗΝW. Αντι να συνθετει σιγα-σιγα ενα απορθητο wall, προτιμαει να παιζει με τα απομειναρια του. Το δευτερο κομματι εχει πιο πυκνη συσταση και ρολαρει γρηγοροτερα, αλλα εξακολουθει να μοιαζει με τη φασματικη απεικονιση του ειδους και οχι με τα τσιμεντα του κιλου. Αψογη.

 If you take Isilo at face level, you come across a great performed HNW album, with a few surprising detours off the beaten track. But if you look closely at this textured beauty, you realize that it's actually a pure distillation of your favorite harsh noise sounds, tightly crammed inside a box, in a way that the air between them crackles in their slightest movement.

Isilo CS (Lake Shark Harsh Noise - 2018)

Fermer Fermer

(18/01/2019 @ 16:24)
Peter Brötzmann / Heather Leigh - Sparrow Nights"

 Απο το For Adolphe Sax και το Machine Gun, μεχρι τους Last Exit και την προσφατη συνεργασια με Fushitsusha, ο ηχος του σαξοφωνιστα Peter Brötzmann εχει το εκτοπισμα μιας πυρηνικης βομβας που εκρηγνυται σε αργη κινηση επι 50+ χρονια, με φημες για σπασμενες φλεβες στο λαιμο και μνημειωδη μεθυσια, οποτε  οι πρωτες νοτες του τελευταιου του album καταρριπτουν τις προσδοκιες για free-for-all παραναλωμα. Το Sparrow Nights ακουγεται σαν την πρωτη μερα μετα την καταστροφη.
 Προφανως η εσωστρεφεια του δισκου οφειλεται στην Heather Leigh, ισως τη μοναδικη αυτοσχεδιαστρια pedal steel guitar που ξερω, με CV που περιλαμβανει Charalambides, Keiji Haino και Jandek. Στο Sparrow Nights καδραρει τις τσιριδες του Brötzmann σε ενα πλαισιο που αγγιζει τις παρυφες του shoegaze. Οσο δεν θυμιζει τον εαυτο της στους Taurpis Tula, παραπεμπει καρφωτα στο Coral Sea της Patti Smith με τον Kevin Shields και απο κει στον αγυριστο του δευτερου δισκου των Fushitsusha. Σε περιπτωση που ο Jandek αποπειραθει να παιξει free jazz, θα ακουγεται ακριβως ετσι.

 Don't let the name of Peter Brötzmann scare the shit out of you. Sparrow Nights highlights his gentler side, something I haven't heard from him since the days of Die Like A Dog Quartet. The real star of the session though is Heather Leigh who is channeling Texan psychedelia, Jandekian sparseness and deep Borbetomagus vibes -if they were brokenhearted- in a single strum of her pedal steel guitar.

Sparrow Nights CD/LP (Trost Records - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Peter Brötzmann / Heather Leigh - Sparrow Nights"

 Απο το For Adolphe Sax και το Machine Gun, μεχρι τους Last Exit και την προσφατη συνεργασια με Fushitsusha, ο ηχος του σαξοφωνιστα Peter Brötzmann εχει το εκτοπισμα μιας πυρηνικης βομβας που εκρηγνυται σε αργη κινηση επι 50+ χρονια, με φημες για σπασμενες φλεβες στο λαιμο και μνημειωδη μεθυσια, οποτε  οι πρωτες νοτες του τελευταιου του album καταρριπτουν τις προσδοκιες για free-for-all παραναλωμα. Το Sparrow Nights ακουγεται σαν την πρωτη μερα μετα την καταστροφη.
 Προφανως η εσωστρεφεια του δισκου οφειλεται στην Heather Leigh, ισως τη μοναδικη αυτοσχεδιαστρια pedal steel guitar που ξερω, με CV που περιλαμβανει Charalambides, Keiji Haino και Jandek. Στο Sparrow Nights καδραρει τις τσιριδες του Brötzmann σε ενα πλαισιο που αγγιζει τις παρυφες του shoegaze. Οσο δεν θυμιζει τον εαυτο της στους Taurpis Tula, παραπεμπει καρφωτα στο Coral Sea της Patti Smith με τον Kevin Shields και απο κει στον αγυριστο του δευτερου δισκου των Fushitsusha. Σε περιπτωση που ο Jandek αποπειραθει να παιξει free jazz, θα ακουγεται ακριβως ετσι.

 Don't let the name of Peter Brötzmann scare the shit out of you. Sparrow Nights highlights his gentler side, something I haven't heard from him since the days of Die Like A Dog Quartet. The real star of the session though is Heather Leigh who is channeling Texan psychedelia, Jandekian sparseness and deep Borbetomagus vibes -if they were brokenhearted- in a single strum of her pedal steel guitar.

Sparrow Nights CD/LP (Trost Records - 2018)

Fermer Fermer

(09/01/2019 @ 17:48)
The Ten Obligatory Albums Of 2018"

 H συνταξη καθε λιστας με τα καλυτερα της χρονιας αποτελει πλεον μια οριακα μουσειακη πρακτικη, που συναδει με την αποκαθηλωση του αλμπουμ ως καθοριστικου ντοκουμεντου στο βιογραφικο ενος project. Εστω πως απογοητευτηκες απο την τελευταια κασετα του αγαπημενου σου ambient noise wall καλλιτεχνη, κανε υπομονη 10 λεπτα και ενα refresh στο bandcamp του. Βγηκε ηδη η επομενη. 
Μεσα σε ενα τοσο σαδιστικα ταχυ ψηφιακο περιβαλλον, οι λιστες με τα τοπ οσα φανταζουν αυτοστιγμει παρωχημενες, ενα υπολοιπομενο γονιδιο της προηγουμενης γενιας που θα εξαφανιστει συντομα, οχι μονο λογω της ακαριαιας αναχρονιστικοτητας απο το συνεχη βομβαρδισμο κυκλοφοριων, αλλα επειδη τα ανθρωπινα αντανακλαστικα και αισθητηρια δυστυχως παραμενουν αναλογικα. Προτου λοιπον κανω refresh και αλλαξω γνωμη, σας παρουσιαζω τα αγαπημενα albums του Corrupted Delights για το 2018.

 "I like to remember things my own way. How I remember them. Not necessarily the way they happened." These are the notorious words of Bill Pullman in a key moment of Lost Highway, and these are the words I live by every single minute on this planet. So I choose to recall 2018 as a good one, even though it was objectively a bitch. At least, it had some really special moments and a few amazing records to boot, so never mind the bollocks, here's the Top 10.
  1. Organum - Raven (Siren Records)
  2. Jeph Jerman - The Bray Harp (White Centipede Noise)
  3. Deben Bhattacharya - Paris To Calcutta (Sublime Frequencies)
  4. Himukalt - Knife Through The Spine (Malignant Records)
  5. Jóhann Jóhannsson - Mandy O.S.T. (Invada / Lakeshore Records)
  6. Anastasia Ax / Lasse Marhaug - Objects To Be Destroyed               (Rekem Records)
  7. Nurse With Wound - Changez Les Blockeurs (United Dirter)
  8. Wince - The Older Generation (Tordon Ljud)
  9. Linekraft - 33 Purgatories (Zaetraom)
  10. Bizarressmania - II (Freak Animal)

Lire la suite Lire la suite

The Ten Obligatory Albums Of 2018"

 H συνταξη καθε λιστας με τα καλυτερα της χρονιας αποτελει πλεον μια οριακα μουσειακη πρακτικη, που συναδει με την αποκαθηλωση του αλμπουμ ως καθοριστικου ντοκουμεντου στο βιογραφικο ενος project. Εστω πως απογοητευτηκες απο την τελευταια κασετα του αγαπημενου σου ambient noise wall καλλιτεχνη, κανε υπομονη 10 λεπτα και ενα refresh στο bandcamp του. Βγηκε ηδη η επομενη. 
Μεσα σε ενα τοσο σαδιστικα ταχυ ψηφιακο περιβαλλον, οι λιστες με τα τοπ οσα φανταζουν αυτοστιγμει παρωχημενες, ενα υπολοιπομενο γονιδιο της προηγουμενης γενιας που θα εξαφανιστει συντομα, οχι μονο λογω της ακαριαιας αναχρονιστικοτητας απο το συνεχη βομβαρδισμο κυκλοφοριων, αλλα επειδη τα ανθρωπινα αντανακλαστικα και αισθητηρια δυστυχως παραμενουν αναλογικα. Προτου λοιπον κανω refresh και αλλαξω γνωμη, σας παρουσιαζω τα αγαπημενα albums του Corrupted Delights για το 2018.

 "I like to remember things my own way. How I remember them. Not necessarily the way they happened." These are the notorious words of Bill Pullman in a key moment of Lost Highway, and these are the words I live by every single minute on this planet. So I choose to recall 2018 as a good one, even though it was objectively a bitch. At least, it had some really special moments and a few amazing records to boot, so never mind the bollocks, here's the Top 10.
  1. Organum - Raven (Siren Records)
  2. Jeph Jerman - The Bray Harp (White Centipede Noise)
  3. Deben Bhattacharya - Paris To Calcutta (Sublime Frequencies)
  4. Himukalt - Knife Through The Spine (Malignant Records)
  5. Jóhann Jóhannsson - Mandy O.S.T. (Invada / Lakeshore Records)
  6. Anastasia Ax / Lasse Marhaug - Objects To Be Destroyed               (Rekem Records)
  7. Nurse With Wound - Changez Les Blockeurs (United Dirter)
  8. Wince - The Older Generation (Tordon Ljud)
  9. Linekraft - 33 Purgatories (Zaetraom)
  10. Bizarressmania - II (Freak Animal)

Fermer Fermer

(13/12/2018 @ 07:00)
Senyawa - Sujud"

   Ο δισκος που περιμενα απο τους Corrupted, αλλα δεν.

 Sujud opens with a guttural incantation that repeats 666 times "Tanggalkan Di Dunia" which means UNDO THE WORLD in Indonesian. I shouldn't have to say more, but some of you are really picky, so I'll try to elaborate, as much as my deep knowledge and penetrative expertise of Indonesian psychedelic avant doom allows.
 Senyawa are a duo that share the ingeniosity of Corrupted at their prime, the sheer volume of early Swans, the exorcist blues of Phurpa and the psych folk mantras of Alexander Tucker if he was born in Yogyakarta, via a love for overamplified self-built stringed instruments with their own wtfness. You just can't believe that there are actually only two dudes behind this wall of Sleep (as in the band, not the act I wanna commit myself to, while I listen to anything SunnO))) released after their Black album) until you check their pic on the album's back cover, chillin' like a villain, instead of eating babies or doing ritual shizz in the name of an unpronounceable deity that urges you to listen to this like now.

Y.Γ. Καρδουλες και Εξαποδους στον πολυλατρεμενο Mixalhs Minmin για το ξεστραβωμα.

Sujud CD/LP (Sublime Frequencies - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Senyawa - Sujud"

   Ο δισκος που περιμενα απο τους Corrupted, αλλα δεν.

 Sujud opens with a guttural incantation that repeats 666 times "Tanggalkan Di Dunia" which means UNDO THE WORLD in Indonesian. I shouldn't have to say more, but some of you are really picky, so I'll try to elaborate, as much as my deep knowledge and penetrative expertise of Indonesian psychedelic avant doom allows.
 Senyawa are a duo that share the ingeniosity of Corrupted at their prime, the sheer volume of early Swans, the exorcist blues of Phurpa and the psych folk mantras of Alexander Tucker if he was born in Yogyakarta, via a love for overamplified self-built stringed instruments with their own wtfness. You just can't believe that there are actually only two dudes behind this wall of Sleep (as in the band, not the act I wanna commit myself to, while I listen to anything SunnO))) released after their Black album) until you check their pic on the album's back cover, chillin' like a villain, instead of eating babies or doing ritual shizz in the name of an unpronounceable deity that urges you to listen to this like now.

Y.Γ. Καρδουλες και Εξαποδους στον πολυλατρεμενο Mixalhs Minmin για το ξεστραβωμα.

Sujud CD/LP (Sublime Frequencies - 2018)

Fermer Fermer

(07/12/2018 @ 14:53)
Deben Bhattacharya - Paris To Calcutta: Men And Music On The Desert Road"


 Δεν εχω κανει πολλα ταξιδια και αυτα που εχω κανει, ειτε ημουν πολυ μικρος οποτε δεν αναγνωριζω καν τον εαυτο μου στις σαπιες πολαροιντ, ειτε εγιναν στην ενηλικη ζωη φορωντας παντα τη ζωνη ασφαλειας. Εβγαλα φωτογραφιες μπροστα απο τα αξιοθεατα, εφαγα στα τουριστικα σημεια και ηπια εμφιαλωμενο νερο και ποτα που ηδη γνωριζα. Επισκεφτηκα σημεια που μου προτειναν φιλοι, που και αυτοι με τη σειρα τους ειχαν συμβουλευτει το TripAdvisor. Επεστρεψα σπιτι σωος και αβλαβης και φροντισα να ανεβασω τις φωτογραφιες στο dropbox, επειδη ποτε δεν ξερεις τι μπορει να συμβει στο pc. Η ζωνη ασφαλειας δεν βγηκε ποτε.
 Γι' αυτο το λογο τρελαινομαι για τα ηχογραφηματα της Sublime Frequencies. Πρωτα κανουν σταση για κατουρημα στον ακαδημαικο αυτοκινητοδρομο της μουσικης ανθρωπολογιας για να συνεχισουν προς το χωματοδρομο που οδηγει στο πιο υποπτο εστιατοριο της παραλλης ακρης του πλανητη. Οποτε αν σας ενδιαφερει εστω στο ελαχιστο για το πως ακουγοταν η ζωη σε μια διαδρομη 12000 μιλιων, το 1955, χωρις ζωνη ασφαλειας, δοξαστε το Paris To Calcutta.

 The full unreleased audio travelogue of field recordist and ethnomusicologist, Deben Bhattacharya, is a glimpse into the parallel, unknown past of 1955. Listening to it, you can imagine what would have happened to modern music, if Paris To Calcutta was handed to the beat generation along with Harry Smith's Anthology Of American Folk Music. A highlight of this or any other year.

Paris To Calcutta 4xCD (Sublime Frequencies - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Deben Bhattacharya - Paris To Calcutta: Men And Music On The Desert Road"


 Δεν εχω κανει πολλα ταξιδια και αυτα που εχω κανει, ειτε ημουν πολυ μικρος οποτε δεν αναγνωριζω καν τον εαυτο μου στις σαπιες πολαροιντ, ειτε εγιναν στην ενηλικη ζωη φορωντας παντα τη ζωνη ασφαλειας. Εβγαλα φωτογραφιες μπροστα απο τα αξιοθεατα, εφαγα στα τουριστικα σημεια και ηπια εμφιαλωμενο νερο και ποτα που ηδη γνωριζα. Επισκεφτηκα σημεια που μου προτειναν φιλοι, που και αυτοι με τη σειρα τους ειχαν συμβουλευτει το TripAdvisor. Επεστρεψα σπιτι σωος και αβλαβης και φροντισα να ανεβασω τις φωτογραφιες στο dropbox, επειδη ποτε δεν ξερεις τι μπορει να συμβει στο pc. Η ζωνη ασφαλειας δεν βγηκε ποτε.
 Γι' αυτο το λογο τρελαινομαι για τα ηχογραφηματα της Sublime Frequencies. Πρωτα κανουν σταση για κατουρημα στον ακαδημαικο αυτοκινητοδρομο της μουσικης ανθρωπολογιας για να συνεχισουν προς το χωματοδρομο που οδηγει στο πιο υποπτο εστιατοριο της παραλλης ακρης του πλανητη. Οποτε αν σας ενδιαφερει εστω στο ελαχιστο για το πως ακουγοταν η ζωη σε μια διαδρομη 12000 μιλιων, το 1955, χωρις ζωνη ασφαλειας, δοξαστε το Paris To Calcutta.

 The full unreleased audio travelogue of field recordist and ethnomusicologist, Deben Bhattacharya, is a glimpse into the parallel, unknown past of 1955. Listening to it, you can imagine what would have happened to modern music, if Paris To Calcutta was handed to the beat generation along with Harry Smith's Anthology Of American Folk Music. A highlight of this or any other year.

Paris To Calcutta 4xCD (Sublime Frequencies - 2018)

Fermer Fermer

(01/12/2018 @ 14:00)
Wince - The Older Generation"

  Ακουγοντας δυνατα το The Older Generation νιωθω πως ειναι κατι πολυ παραπανω απο ακομα ενας harsh noise δισκος, με την ιδια λογικη που ο Ειρηνικος ωκεανος δεν ειναι απλα πολυ νερο. Η μονομανης αφοσιωση του Wince πανω στον ογκο και το γρεζι του υλικου του θυμιζει απο μακρια την τεχνοτροπια του HNW, ομως τα δυο 18λεπτα κομματια ειναι πολυ δραστηρια με το να βραζουν μεσα στο ζουμι τους. Μην τολμησετε να το χασετε.  

 I've read on the usual forums and mailorders that The Older Generation slays, but I didn't expect it to slay so fucking much. Once you put the stylus on the record, a huge crackling sound emerges, as though the needle were dragging across a closely-miked molten asphalt. Every single second, this self-replicating pitch black miasma, exposes details -not unlike a HNW creation- that your detached listening habits won't reveal easily. Meanwhile, Wince left behind some bursts of sudden activity, be it a buried vocal or a static that manages to go out of the murk, to confuse us even more, so a state of deep listening is required, even though you'll want to scream Eureka on top of your lungs. A solid slab of headcleaning. 

The Older Generation LP (Tordon Ljud - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Wince - The Older Generation"

  Ακουγοντας δυνατα το The Older Generation νιωθω πως ειναι κατι πολυ παραπανω απο ακομα ενας harsh noise δισκος, με την ιδια λογικη που ο Ειρηνικος ωκεανος δεν ειναι απλα πολυ νερο. Η μονομανης αφοσιωση του Wince πανω στον ογκο και το γρεζι του υλικου του θυμιζει απο μακρια την τεχνοτροπια του HNW, ομως τα δυο 18λεπτα κομματια ειναι πολυ δραστηρια με το να βραζουν μεσα στο ζουμι τους. Μην τολμησετε να το χασετε.  

 I've read on the usual forums and mailorders that The Older Generation slays, but I didn't expect it to slay so fucking much. Once you put the stylus on the record, a huge crackling sound emerges, as though the needle were dragging across a closely-miked molten asphalt. Every single second, this self-replicating pitch black miasma, exposes details -not unlike a HNW creation- that your detached listening habits won't reveal easily. Meanwhile, Wince left behind some bursts of sudden activity, be it a buried vocal or a static that manages to go out of the murk, to confuse us even more, so a state of deep listening is required, even though you'll want to scream Eureka on top of your lungs. A solid slab of headcleaning. 

The Older Generation LP (Tordon Ljud - 2018)

Fermer Fermer

(13/11/2018 @ 16:25)
Your Pretty Face Is Going To Hell"

Τριτη, 6 Νοεμβριου
Απο τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
Kαθαρτηριο: εδω

Lire la suite Lire la suite

Your Pretty Face Is Going To Hell"

Τριτη, 6 Νοεμβριου
Απο τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
Kαθαρτηριο: εδω

Fermer Fermer

(04/11/2018 @ 16:23)
Himukalt - Knife Through The Spine"

Νεκροτομειο. 

  After a few releases on high estimated labels, Ester Kärkkäinen's first full-length sounds exactly like its title. Sharp, gritty and to the point.
 Her sound is a hybrid of unhinged power electronics blended with a post-mortem stench, including minimal layering, throbbing synths and obsessive loops. The heavily flanged vocals, interwined into the rotting fabric of the music, are spliced into chunks of indecipherable murmurs and visceral shrieks. Don't make a mistake though and think of Himukalt as another clone of the usual PE terrorists. This is a strictly personal and original statement, a detailed depiction of self-loathing, as Kärkkäinen is mapping her psyche in front of us, channeling her negativity into an impressive album. 

Knife Through The Spine LP (Malignant Records - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Himukalt - Knife Through The Spine"

Νεκροτομειο. 

  After a few releases on high estimated labels, Ester Kärkkäinen's first full-length sounds exactly like its title. Sharp, gritty and to the point.
 Her sound is a hybrid of unhinged power electronics blended with a post-mortem stench, including minimal layering, throbbing synths and obsessive loops. The heavily flanged vocals, interwined into the rotting fabric of the music, are spliced into chunks of indecipherable murmurs and visceral shrieks. Don't make a mistake though and think of Himukalt as another clone of the usual PE terrorists. This is a strictly personal and original statement, a detailed depiction of self-loathing, as Kärkkäinen is mapping her psyche in front of us, channeling her negativity into an impressive album. 

Knife Through The Spine LP (Malignant Records - 2018)

Fermer Fermer

(20/10/2018 @ 19:52)
Jóhann Jóhannsson - Mandy O.S.T"

 Οταν ο Nicolas Cage σφαγιαζει μηχανοβιους απο την κολαση, εμεις, οι κοινοι θνητοι, οφειλουμε να προσκυναμε νυχθημερον μπροστα στο οραμα του Panos Cosmatos, το οποιο ομως δεν αντεξε το βαρος του hype και απλα παρακολουθησαμε επι δυο ωρες τον Cage να μαζευει ολες τις υπερβολες του πανω σ' ενα σπασμενο τζαμι και να τις σνιφαρει με τη μια. 
 Για το μονο πραγμα που θα θυμηθω το Mandy στο τελος της χρονιας ειναι για τον αυτοσαρκασμο του και φυσικα για τη μουσικη επενδυση του Jóhann Jóhannsson που απο μονη της ειναι ικανη να σε βγαλει στο δρομο πασαλειμμενο με αιματα κραδαινοντας δρεπανια και τσεκουρια.    

Mandy is a psychedelic eye candy, with its tongue firmly planted in its cheek, like a moving heavy metal album cover, full of gore, hand-crafted axes and satanic drugs. So, that means the music is a fist-pumpin', beer-chuggin' riff rock anthology? Fortunately, no. I wouldn't stand a second in front of another self aware b-movie with "ironic" tunes. Fuck that shit.
 Jóhannsson's posthumous soundtrack subverted the expectations which come naturally if you think about the whole art-house horror box that Mandy fits perfectly in, and escaped from all the unavoidable tropes, even if he used the mandatory synth melody on the only sentimental scene of the film, or the metal drone of Stephen O' Malley, whose appearance verges on self-deprecation. This soundtrack singlehandedly elevates the movie from an Evil Dead on drugs parody into a world that you need to experience.

Mandy O.S.T. CD/LP (Invada / Lakeshore Records - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Jóhann Jóhannsson - Mandy O.S.T"

 Οταν ο Nicolas Cage σφαγιαζει μηχανοβιους απο την κολαση, εμεις, οι κοινοι θνητοι, οφειλουμε να προσκυναμε νυχθημερον μπροστα στο οραμα του Panos Cosmatos, το οποιο ομως δεν αντεξε το βαρος του hype και απλα παρακολουθησαμε επι δυο ωρες τον Cage να μαζευει ολες τις υπερβολες του πανω σ' ενα σπασμενο τζαμι και να τις σνιφαρει με τη μια. 
 Για το μονο πραγμα που θα θυμηθω το Mandy στο τελος της χρονιας ειναι για τον αυτοσαρκασμο του και φυσικα για τη μουσικη επενδυση του Jóhann Jóhannsson που απο μονη της ειναι ικανη να σε βγαλει στο δρομο πασαλειμμενο με αιματα κραδαινοντας δρεπανια και τσεκουρια.    

Mandy is a psychedelic eye candy, with its tongue firmly planted in its cheek, like a moving heavy metal album cover, full of gore, hand-crafted axes and satanic drugs. So, that means the music is a fist-pumpin', beer-chuggin' riff rock anthology? Fortunately, no. I wouldn't stand a second in front of another self aware b-movie with "ironic" tunes. Fuck that shit.
 Jóhannsson's posthumous soundtrack subverted the expectations which come naturally if you think about the whole art-house horror box that Mandy fits perfectly in, and escaped from all the unavoidable tropes, even if he used the mandatory synth melody on the only sentimental scene of the film, or the metal drone of Stephen O' Malley, whose appearance verges on self-deprecation. This soundtrack singlehandedly elevates the movie from an Evil Dead on drugs parody into a world that you need to experience.

Mandy O.S.T. CD/LP (Invada / Lakeshore Records - 2018)

Fermer Fermer

(09/10/2018 @ 16:29)
The Caretaker - Everywhere At The End Of Time - Stage 5"

Time present and time past
are both perhaps present in time future
and time future contained in time past.
If all time is eternally present
all time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
remaining a perpetual possibility
only in a world of speculation.
What might have been and what has been
point to one end, which is always present.

- T.S. Eliot, excerpt from Burnt Norton - 

Everywhere At The End Of Time - Stage 5 2xLP
(History Always Favours The Winners - 2018)

Lire la suite Lire la suite

The Caretaker - Everywhere At The End Of Time - Stage 5"

Time present and time past
are both perhaps present in time future
and time future contained in time past.
If all time is eternally present
all time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
remaining a perpetual possibility
only in a world of speculation.
What might have been and what has been
point to one end, which is always present.

- T.S. Eliot, excerpt from Burnt Norton - 

Everywhere At The End Of Time - Stage 5 2xLP
(History Always Favours The Winners - 2018)

Fermer Fermer

(21/09/2018 @ 20:06)
Linekraft - 33 Purgatories"

 Industrial παλαιας κοπης απο Ιαπωνια μερια, με πληρη περιφρονηση προς τις τεχνολογικες εξελιξεις των τελευταιων 35 ετων. Για τον Masahiko Okubo, ο χρονος σταματησε επισημα τη μερα που ακουσε για πρωτη φορα SPK, γι' αυτο και το 33 Purgatories διαθετει τη στοφα ενος obscurity του τοτε. Ειδικα κατασκευασμενο για τους εκατομμυρια fans των White Hospital, του Grim και του κακου συναπαντηματος τους. 

 Masahiko Okubo was born 35 years too late, cause 33 Purgatories sounds exactly like the tape you would buy from a nasty xeroxed mailorder catalogue and then pray to Santa Postal Service for two months straight. Linekraft excels in the forgotten art of old school industrial, taking cues from Grim and Dissecting Table with a slight detour towards the rhythmic end of Greater Than One, on the almost danceable Mutant Embryo. Nowadays this sound is almost extinct, so 33 Purgatories is a thing to cherish. 

33 Purgatories CS (Zaetraom - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Linekraft - 33 Purgatories"

 Industrial παλαιας κοπης απο Ιαπωνια μερια, με πληρη περιφρονηση προς τις τεχνολογικες εξελιξεις των τελευταιων 35 ετων. Για τον Masahiko Okubo, ο χρονος σταματησε επισημα τη μερα που ακουσε για πρωτη φορα SPK, γι' αυτο και το 33 Purgatories διαθετει τη στοφα ενος obscurity του τοτε. Ειδικα κατασκευασμενο για τους εκατομμυρια fans των White Hospital, του Grim και του κακου συναπαντηματος τους. 

 Masahiko Okubo was born 35 years too late, cause 33 Purgatories sounds exactly like the tape you would buy from a nasty xeroxed mailorder catalogue and then pray to Santa Postal Service for two months straight. Linekraft excels in the forgotten art of old school industrial, taking cues from Grim and Dissecting Table with a slight detour towards the rhythmic end of Greater Than One, on the almost danceable Mutant Embryo. Nowadays this sound is almost extinct, so 33 Purgatories is a thing to cherish. 

33 Purgatories CS (Zaetraom - 2018)

Fermer Fermer

(14/09/2018 @ 17:50)
Your Pretty Face Is Going To Hell"

Tεταρτη, 12 Σεπτεμβρη
Από τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
We learn dances, brand new dances,
like the nuclear bomb.
Mosh pit: εδω

Lire la suite Lire la suite

Your Pretty Face Is Going To Hell"

Tεταρτη, 12 Σεπτεμβρη
Από τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
We learn dances, brand new dances,
like the nuclear bomb.
Mosh pit: εδω

Fermer Fermer

(08/09/2018 @ 10:43)
Colin Stetson - Hereditary O.S.T."

 Στο ερωτημα για το αν το Hereditary ειναι οντως η πιο τρομακτικη ταινια της δεκαετιας, θα γνεψω καταφατικα, αρκει να επισημανω πως προκειται για το πιο τρομακτικο οικογενειακο δραμα στην προσφατη μνημη μου, με καποιες μεταφυσικες διαφευγουσες στο προσκηνιο για να κοπει κανα εισιτηριο. Αμα σταθουμε ομως σ' αυτες, θα αναφερθουμε απαραιτητα στο soundtrack του Colin Stetson.  
 Διατηρουσα τις αποστασεις μου απο τον Αμερικανο πολυοργανιστα, λογω του μπλεξιματος του με την Constellation και τους Arcade Fire, γι' αυτο και η εκπληξη μου ηταν διπλασια οσο συνειδητοποιουσα πως το μισο αγχος που μου προκαλεσε η ταινια οφειλεται στα drones του Stetson που ηχογραφηθηκαν σε πραγματικο χρονο. Τα λιγοστα overdubs που προστεθηκαν στο περας του εγχειρηματος καταληγουν να θυμιζουν Phurpa σε pop διαρκειες η ακομα και το soundtrack του Session 9 απο τους υπεροχους Climax Golden Twins, αν ειχε ηχογραφηθει σε κανονικο studio και οχι στο υπογειο του πατρικου τους.

Hail, Paemon!

Hereditary O.S.T. CD/2xLP (Milan - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Colin Stetson - Hereditary O.S.T."

 Στο ερωτημα για το αν το Hereditary ειναι οντως η πιο τρομακτικη ταινια της δεκαετιας, θα γνεψω καταφατικα, αρκει να επισημανω πως προκειται για το πιο τρομακτικο οικογενειακο δραμα στην προσφατη μνημη μου, με καποιες μεταφυσικες διαφευγουσες στο προσκηνιο για να κοπει κανα εισιτηριο. Αμα σταθουμε ομως σ' αυτες, θα αναφερθουμε απαραιτητα στο soundtrack του Colin Stetson.  
 Διατηρουσα τις αποστασεις μου απο τον Αμερικανο πολυοργανιστα, λογω του μπλεξιματος του με την Constellation και τους Arcade Fire, γι' αυτο και η εκπληξη μου ηταν διπλασια οσο συνειδητοποιουσα πως το μισο αγχος που μου προκαλεσε η ταινια οφειλεται στα drones του Stetson που ηχογραφηθηκαν σε πραγματικο χρονο. Τα λιγοστα overdubs που προστεθηκαν στο περας του εγχειρηματος καταληγουν να θυμιζουν Phurpa σε pop διαρκειες η ακομα και το soundtrack του Session 9 απο τους υπεροχους Climax Golden Twins, αν ειχε ηχογραφηθει σε κανονικο studio και οχι στο υπογειο του πατρικου τους.

Hail, Paemon!

Hereditary O.S.T. CD/2xLP (Milan - 2018)

Fermer Fermer

(06/09/2018 @ 15:23)
Mo*Te - Life In A Peaceful New World"

 Κατεβαστε τωρα για να (μην) σας παρει ο διαολος. 

 Life In A Peaceful New World has a cult following because of its unusual approach to the noise of the Rising Sun, back in '96. Fimiyuki Nagura steered away from the hi-end Japanoise of his time, to craft a bassy assault, more primal than a Homo Erectus seizure. You can call it proto-HNW, but I wouldn't call the original tape influential by any stretch of my imagination, due to its tiny edition of 50 copies, so here it is, in a slightly bigger CD edition, with a glossy digipack and the works. 

Life In A Peaceful New World CD (Audio Dissection / Industrial Recollections - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Mo*Te - Life In A Peaceful New World"

 Κατεβαστε τωρα για να (μην) σας παρει ο διαολος. 

 Life In A Peaceful New World has a cult following because of its unusual approach to the noise of the Rising Sun, back in '96. Fimiyuki Nagura steered away from the hi-end Japanoise of his time, to craft a bassy assault, more primal than a Homo Erectus seizure. You can call it proto-HNW, but I wouldn't call the original tape influential by any stretch of my imagination, due to its tiny edition of 50 copies, so here it is, in a slightly bigger CD edition, with a glossy digipack and the works. 

Life In A Peaceful New World CD (Audio Dissection / Industrial Recollections - 2018)

Fermer Fermer

(27/08/2018 @ 10:50)
Lingua Ignota - All Bitches Die"

 Με τιτλο που θα τριγκαρει το μισο ιντερνετ, η Kristin Hayter απαιτει την προσοχη μας. Και αν δεν τα καταφερει ο τιτλος, θα το κανει το εξωφυλλο που θυμιζει το tribute που θα εκανε η Lady Gaga στο Ballads του Derek Bailey αν ειχε καλλιτεχνικους διευθυντες τους The Body. Aν παραμεινετε αδιαφοροι, απλα πατηστε play για να ακουσετε το πιο εντυπωσιακο ντεμπουτο που επεσε στην αντιληψη μου απο τον καιρο της Pan Daijing.
  Η Lingua Ignota εχει υποστει κακοποιηση απο τους συντροφους της, οποτε ολος αυτος ο συσσωρευμενος θυμος διοχετευτηκε στο All Bitches Die με αντιδιαμετρικα αντιθετους τροπους μεταξυ τους. Απο τη μια λυσσαει με την οργη της Sewer Goddess στο Some Things Have Το Be Endured του Theologian, απο την αλλη επικαλειται το βιβλικο Θεο με την πικρα και την παραιτηση της PJ Harvey στο White Chalk. Λογω της κλασσικης παιδειας της, η Hayter θα παραπεμψει και λιγο στην Galàs, αλλα αυτο ηταν αναμενομενο. 
 Οσο λοιπον παρακαλαω το επωνυμο της Hayter να ειναι αληθινο, αλλο τοσο περιμενω τη συνεχεια της καριερας της.  

 A juxtaposition of concentrated rage and catatonic piano segments with classically trained vocals, full of bitterness and spite. This is the audio equivalent of I Spit On Your Grave with biblical overtones.

All Bitches Die CD/LP (Profound Lore Records - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Lingua Ignota - All Bitches Die"

 Με τιτλο που θα τριγκαρει το μισο ιντερνετ, η Kristin Hayter απαιτει την προσοχη μας. Και αν δεν τα καταφερει ο τιτλος, θα το κανει το εξωφυλλο που θυμιζει το tribute που θα εκανε η Lady Gaga στο Ballads του Derek Bailey αν ειχε καλλιτεχνικους διευθυντες τους The Body. Aν παραμεινετε αδιαφοροι, απλα πατηστε play για να ακουσετε το πιο εντυπωσιακο ντεμπουτο που επεσε στην αντιληψη μου απο τον καιρο της Pan Daijing.
  Η Lingua Ignota εχει υποστει κακοποιηση απο τους συντροφους της, οποτε ολος αυτος ο συσσωρευμενος θυμος διοχετευτηκε στο All Bitches Die με αντιδιαμετρικα αντιθετους τροπους μεταξυ τους. Απο τη μια λυσσαει με την οργη της Sewer Goddess στο Some Things Have Το Be Endured του Theologian, απο την αλλη επικαλειται το βιβλικο Θεο με την πικρα και την παραιτηση της PJ Harvey στο White Chalk. Λογω της κλασσικης παιδειας της, η Hayter θα παραπεμψει και λιγο στην Galàs, αλλα αυτο ηταν αναμενομενο. 
 Οσο λοιπον παρακαλαω το επωνυμο της Hayter να ειναι αληθινο, αλλο τοσο περιμενω τη συνεχεια της καριερας της.  

 A juxtaposition of concentrated rage and catatonic piano segments with classically trained vocals, full of bitterness and spite. This is the audio equivalent of I Spit On Your Grave with biblical overtones.

All Bitches Die CD/LP (Profound Lore Records - 2018)

Fermer Fermer

(24/08/2018 @ 11:25)
Nurse With Wound - Changez Les Blockeurs"

 Σε μια κριση πρωτοφανους ευλαβειας, οι Nurse With Wound ρεμιξαρουν διακριτικα το ντεμπουτο των New Blockaders με αφορμη τα 35α γενεθλια του, χωρις να επεμβουν στη μοριακη δομη του. Μαλιστα, η λατρεια του Stapleton για το πρωτοτυπο υλικο ειναι τοσο μεγαλη, που θα καταφυγει στη χριστιανικη σημειολογια για να βαφτισει τα δυο tracks.
 Στο Hallelujah T.N.B ακουμε σχεδον απαραλλαχτο το Changez Les Blockeurs, μεχρι τη στιγμη που θα συνειδητοποιησουμε πως τωρα παρουσιαζεται πιο συμπυκνωμενο, σαν να παιζουν και οι δυο πλευρες του ταυτοχρονα, ενω στο πισω μερος της σκηνικης διαταξης αχνοφαινεται μια χορωδια.
 Στο μεγαλυτερο μερος του Amen T.N.B, το αριστερο καναλι ειναι σχεδον σιωπηλο, με ανεπαισθητες λαμαρινες που θα γινουν εμφανεις μονο με ακουστικα. Οσο το κομματι φτανει προς το τελος του, το αριστερο καναλι κλιμακωνει την ενταση του, μεχρι το σημειο που θα καταπιει το δεξι.
 Το μονο που λειπει τωρα για να ολοκληρωθω σαν ανθρωπος ειναι το ρεμιξ του Chance Meeting απο TNB. Amen ΝWW.

Steven Stapleton and co. pay tribute to Ur-document of industrial culture, by remixing it like every sane man would do. With religious reverence. Changez Les Blockeurs knows a priori that you can't improve the original album, so it takes a peak inside the legendary shed of the the Rupenus bros to worship every single squeak of it.  

Changez Les Blockeurs LP (United Dirter - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Nurse With Wound - Changez Les Blockeurs"

 Σε μια κριση πρωτοφανους ευλαβειας, οι Nurse With Wound ρεμιξαρουν διακριτικα το ντεμπουτο των New Blockaders με αφορμη τα 35α γενεθλια του, χωρις να επεμβουν στη μοριακη δομη του. Μαλιστα, η λατρεια του Stapleton για το πρωτοτυπο υλικο ειναι τοσο μεγαλη, που θα καταφυγει στη χριστιανικη σημειολογια για να βαφτισει τα δυο tracks.
 Στο Hallelujah T.N.B ακουμε σχεδον απαραλλαχτο το Changez Les Blockeurs, μεχρι τη στιγμη που θα συνειδητοποιησουμε πως τωρα παρουσιαζεται πιο συμπυκνωμενο, σαν να παιζουν και οι δυο πλευρες του ταυτοχρονα, ενω στο πισω μερος της σκηνικης διαταξης αχνοφαινεται μια χορωδια.
 Στο μεγαλυτερο μερος του Amen T.N.B, το αριστερο καναλι ειναι σχεδον σιωπηλο, με ανεπαισθητες λαμαρινες που θα γινουν εμφανεις μονο με ακουστικα. Οσο το κομματι φτανει προς το τελος του, το αριστερο καναλι κλιμακωνει την ενταση του, μεχρι το σημειο που θα καταπιει το δεξι.
 Το μονο που λειπει τωρα για να ολοκληρωθω σαν ανθρωπος ειναι το ρεμιξ του Chance Meeting απο TNB. Amen ΝWW.

Steven Stapleton and co. pay tribute to Ur-document of industrial culture, by remixing it like every sane man would do. With religious reverence. Changez Les Blockeurs knows a priori that you can't improve the original album, so it takes a peak inside the legendary shed of the the Rupenus bros to worship every single squeak of it.  

Changez Les Blockeurs LP (United Dirter - 2018)

Fermer Fermer

(20/08/2018 @ 20:04)
Organum - Raven"

 Η κενοτητα ειχε ανεκαθεν συμπρωταγωνιστικο ρολο στο εργο του David Jackman, ειτε ως απλη αναφορα στο Tower Of Silence και στο Vacant Lights ειτε ως ουσιαστικο μερος της συνθεσης, με προσωπικες αδυναμιες τα Veil Of Tears και Ein Schwärzeres Schwarz που ανακρινουν συνεχως τη μουσικη για τον ορισμο της. Στις λιγοστες συνεντευξεις που εχει δωσει, οι ερωτωντες πασχιζουν να εκμαιευσουν καποια post-Cage μεθοδολογια απο ολη αυτη την αδιακοπη αφαιρεση, αλλα ο Jackman θα αρνηθει τα παντα, αποδιδοντας τη σκεψη του σε zen αοριστιες για τη ζωη του ηχου και της σιωπης. Ποσο πιο Cage δηλαδη.
 Στο Raven, η κενοτητα τοποθετειται επικεφαλης, πλαισιωνοντας την σκελετικη ενορχηστρωση του album με ενα καθαροτατο τιποτα που επαναλαμβανεται 13 φορες, με bonus την κινηση του ομοτιτλου κορακιου στο στερεοφωνικο φασμα. Υπεροχο δισκογραφικο comeback και ταυτοχρονα τo πενθιμο haiku της χρονιας. 

 It's been ages since the last Organum album, that's why my excitement will be more than evident. Raven sounds like the last vestiges of life. It takes place within an empty but eerie setting that borders on the funereal, with a minuscule palette of decayed sounds. At first, this emptiness will be unsettling and your mind will try to fill the gaps of silence with the ambience of your space. As the record progresses, you will find yourself surrendered to this absence of sound, not worrying about the futile concepts of definitive beginnings and conclusive ends. 

Raven CD (Siren Records - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Organum - Raven"

 Η κενοτητα ειχε ανεκαθεν συμπρωταγωνιστικο ρολο στο εργο του David Jackman, ειτε ως απλη αναφορα στο Tower Of Silence και στο Vacant Lights ειτε ως ουσιαστικο μερος της συνθεσης, με προσωπικες αδυναμιες τα Veil Of Tears και Ein Schwärzeres Schwarz που ανακρινουν συνεχως τη μουσικη για τον ορισμο της. Στις λιγοστες συνεντευξεις που εχει δωσει, οι ερωτωντες πασχιζουν να εκμαιευσουν καποια post-Cage μεθοδολογια απο ολη αυτη την αδιακοπη αφαιρεση, αλλα ο Jackman θα αρνηθει τα παντα, αποδιδοντας τη σκεψη του σε zen αοριστιες για τη ζωη του ηχου και της σιωπης. Ποσο πιο Cage δηλαδη.
 Στο Raven, η κενοτητα τοποθετειται επικεφαλης, πλαισιωνοντας την σκελετικη ενορχηστρωση του album με ενα καθαροτατο τιποτα που επαναλαμβανεται 13 φορες, με bonus την κινηση του ομοτιτλου κορακιου στο στερεοφωνικο φασμα. Υπεροχο δισκογραφικο comeback και ταυτοχρονα τo πενθιμο haiku της χρονιας. 

 It's been ages since the last Organum album, that's why my excitement will be more than evident. Raven sounds like the last vestiges of life. It takes place within an empty but eerie setting that borders on the funereal, with a minuscule palette of decayed sounds. At first, this emptiness will be unsettling and your mind will try to fill the gaps of silence with the ambience of your space. As the record progresses, you will find yourself surrendered to this absence of sound, not worrying about the futile concepts of definitive beginnings and conclusive ends. 

Raven CD (Siren Records - 2018)

Fermer Fermer

(14/08/2018 @ 16:18)
Geography Of Hell - Hiroshima 1945 / Nagasaki 1945"

"Now I am become Death, the destroyer of worlds."
- J. Robert Oppenheimer - 

Hiroshima 1945 / Nagasaki 1945 2xLP (Hospital Productions - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Geography Of Hell - Hiroshima 1945 / Nagasaki 1945"

"Now I am become Death, the destroyer of worlds."
- J. Robert Oppenheimer - 

Hiroshima 1945 / Nagasaki 1945 2xLP (Hospital Productions - 2018)

Fermer Fermer

(11/08/2018 @ 10:29)
Fire! - The Hands"

 Σε συντριπτικη πλειοψηφια, η χρηση των θαυμαστικων ειναι αλογιστη και θεωρω πως οσοι τα χρησιμοποιουν κατα κορον, ειτε στερουνται βασικου λεξιλογιου, ειτε θελουν να εκβιασουν απο τον αναγνωστη τους μια μορφη εντυπωσιασμου για ανυπαρκτο λογο. Θα ειμαι αδιστακτος απεναντι τους οταν συναντηθουμε στα αδυτα της Κολασης. Απλα δωστε μου ενα καμινετο, ενα σφυρι και ενα κουβα προκες.   
 Μεχρι και δυο ωρες πριν, οι Fire! βρισκονταν στην κορυφη της λιστας με τα υποψηφια θυματα μου αναμεσα στους !!! για το κατα συρροη εγκλημα κατα της ανθρωποτητας και τους Godspeed You Black Emperor! για την αυθαιρετη μετακινηση του γαμημενου του θαυμαστικου τους, ομως ακουσα το The Hands και εδωσα αφεση αμαρτιων. Προς το παρον.  

 This shit's heavy. Something between Last Exit's free skronk, early Swans' bass lines and Jaki Liebezeit's percussive greatness, with a compositional style of their own.   

The Hands CD/LP (Rune Grammofon - 2018) 

Lire la suite Lire la suite

Fire! - The Hands"

 Σε συντριπτικη πλειοψηφια, η χρηση των θαυμαστικων ειναι αλογιστη και θεωρω πως οσοι τα χρησιμοποιουν κατα κορον, ειτε στερουνται βασικου λεξιλογιου, ειτε θελουν να εκβιασουν απο τον αναγνωστη τους μια μορφη εντυπωσιασμου για ανυπαρκτο λογο. Θα ειμαι αδιστακτος απεναντι τους οταν συναντηθουμε στα αδυτα της Κολασης. Απλα δωστε μου ενα καμινετο, ενα σφυρι και ενα κουβα προκες.   
 Μεχρι και δυο ωρες πριν, οι Fire! βρισκονταν στην κορυφη της λιστας με τα υποψηφια θυματα μου αναμεσα στους !!! για το κατα συρροη εγκλημα κατα της ανθρωποτητας και τους Godspeed You Black Emperor! για την αυθαιρετη μετακινηση του γαμημενου του θαυμαστικου τους, ομως ακουσα το The Hands και εδωσα αφεση αμαρτιων. Προς το παρον.  

 This shit's heavy. Something between Last Exit's free skronk, early Swans' bass lines and Jaki Liebezeit's percussive greatness, with a compositional style of their own.   

The Hands CD/LP (Rune Grammofon - 2018) 

Fermer Fermer

(28/07/2018 @ 11:56)
Anastasia Ax / Lasse Marhaug - Objects To Be Destroyed"

 Σ' ενα κοσμο που ζει και βασιλευει ο Lasse Marhaug δε βρισκω το λογο να βολευτουμε με κατι λιγοτερο, ειδικα οταν υπαρχουν κυκλοφοριες οπως το Objects To Be Destroyed. Ο Νορβηγος ερχεται αντιμετωπος με την performance artist και εικαστικο Anastasia Ax σ' ενα σαρανταλεπτο αυτοσχεδιασμο που μετατρεπεται βραδυκαυστα σε action. Λαμαρινες, μικροφωνα επαφης, στριγγλιες και ανασες. Καλο καλοκαιρι. 

Anastasia Ax, a performance artist whose work evokes the spirit of actionism, meets the almighty Lasse Marhaug for the slow-burning fulfilment of the titular promise. Apparently, some objects are destroyed through some proper metal bashing, but the tape catches some subtle nuances that differentiates this badassery from your run-of-the-mill junk metal torture. You can almost hear the room's dimensions along with heavy breathing, shrieks, laughter, cries and of course the controlled feedback. That's why we're here for anyway.

Objects To Be Destroyed CS (Rekem Records - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Anastasia Ax / Lasse Marhaug - Objects To Be Destroyed"

 Σ' ενα κοσμο που ζει και βασιλευει ο Lasse Marhaug δε βρισκω το λογο να βολευτουμε με κατι λιγοτερο, ειδικα οταν υπαρχουν κυκλοφοριες οπως το Objects To Be Destroyed. Ο Νορβηγος ερχεται αντιμετωπος με την performance artist και εικαστικο Anastasia Ax σ' ενα σαρανταλεπτο αυτοσχεδιασμο που μετατρεπεται βραδυκαυστα σε action. Λαμαρινες, μικροφωνα επαφης, στριγγλιες και ανασες. Καλο καλοκαιρι. 

Anastasia Ax, a performance artist whose work evokes the spirit of actionism, meets the almighty Lasse Marhaug for the slow-burning fulfilment of the titular promise. Apparently, some objects are destroyed through some proper metal bashing, but the tape catches some subtle nuances that differentiates this badassery from your run-of-the-mill junk metal torture. You can almost hear the room's dimensions along with heavy breathing, shrieks, laughter, cries and of course the controlled feedback. That's why we're here for anyway.

Objects To Be Destroyed CS (Rekem Records - 2018)

Fermer Fermer

(16/07/2018 @ 11:33)
Bren't Lewiis Ensemble - Noncanonical Gospels From The Cult Of The Immortal Tapir"

 Αδιανοητο ψυχιατρειο απο ιδρυτικα μελη της BUFMS. Οι Bren't Lewiis Ensemble παιζουν αντι-μουσικη για πρωτοντεμακηδες των Shaggs. Πιθανοτατα για τους συλλεκτες της Chocolate Monk. Ισως και για οσους θεωρουν πως οι Residents ξεπουληθηκαν μετα το Warner Bros Album. Παιζει να το εκτιμησουν οσοι εχουν προτομη του Wild Man Fischer στο σαλονι τους. Παντως, το μονο σιγουρο ειναι πως οι Bren't Lewiis Ensemble παιζουν αντι-μουσικη για τους αναγνωστες του Corrupted Delights. Και εμεις ευχαριστουμε ιδιαιτερως την Coherent States γι' αυτο.

 You might have heard of the Bren't Lewiis Ensemble as members of the Butte County Free Music Society -a collective that gave voice to pranksters, weirdos and anti-musicians in the early 80s until now- but you certainly do know them as the vehicle of Seymour Glass, the publisher of Bananafish, the magazine that sheltered every obscure music that mattered in the DIY infrastructure. So, there's a method behind the ostensible randomness of their latest tape. I think. You can't be sure about anything that comes out of these guys.
 Who cares about facts anyway? As long as this dadaist jam of surreal spoken word, reel-to-reel awkwardness, scratchy samples of wtfuckness, found sounds, readymade informecials and homemade electroacoustic non-sense exists, I don't. Highest possible recommendation to everyone who has loved Prick Decay and adored Smegma. And everything in between. 

Noncanonical Gospels From The Cult Of The Immortal Tapir CS
(Coherent States - 2018)

Lire la suite Lire la suite

Bren't Lewiis Ensemble - Noncanonical Gospels From The Cult Of The Immortal Tapir"

 Αδιανοητο ψυχιατρειο απο ιδρυτικα μελη της BUFMS. Οι Bren't Lewiis Ensemble παιζουν αντι-μουσικη για πρωτοντεμακηδες των Shaggs. Πιθανοτατα για τους συλλεκτες της Chocolate Monk. Ισως και για οσους θεωρουν πως οι Residents ξεπουληθηκαν μετα το Warner Bros Album. Παιζει να το εκτιμησουν οσοι εχουν προτομη του Wild Man Fischer στο σαλονι τους. Παντως, το μονο σιγουρο ειναι πως οι Bren't Lewiis Ensemble παιζουν αντι-μουσικη για τους αναγνωστες του Corrupted Delights. Και εμεις ευχαριστουμε ιδιαιτερως την Coherent States γι' αυτο.

 You might have heard of the Bren't Lewiis Ensemble as members of the Butte County Free Music Society -a collective that gave voice to pranksters, weirdos and anti-musicians in the early 80s until now- but you certainly do know them as the vehicle of Seymour Glass, the publisher of Bananafish, the magazine that sheltered every obscure music that mattered in the DIY infrastructure. So, there's a method behind the ostensible randomness of their latest tape. I think. You can't be sure about anything that comes out of these guys.
 Who cares about facts anyway? As long as this dadaist jam of surreal spoken word, reel-to-reel awkwardness, scratchy samples of wtfuckness, found sounds, readymade informecials and homemade electroacoustic non-sense exists, I don't. Highest possible recommendation to everyone who has loved Prick Decay and adored Smegma. And everything in between. 

Noncanonical Gospels From The Cult Of The Immortal Tapir CS
(Coherent States - 2018)

Fermer Fermer

(03/07/2018 @ 11:58)
Your Pretty Face Is Going To Hell"

Tεταρτη, 20 Ιουνιου
Απο τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
Come along on my death trip
Οχλαγωγια εδω

Lire la suite Lire la suite

Your Pretty Face Is Going To Hell"

Tεταρτη, 20 Ιουνιου
Απο τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
Come along on my death trip
Οχλαγωγια εδω

Fermer Fermer

(18/06/2018 @ 08:43)

Dernière mise à jour : 18/02/2019 @ 02:31

Rubriques

Déplier Fermer générale

Derniers billets
04/02/2011 @ 21:10
Pourquoi cette page ? ...
Archives
01-2019 Février 2019
L M M J V S D
        01 02 03
04 05 06 07 08 09 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28      
Billets des amis